Το πατρικο μου

Περασαν σχεδον 7 ισως και περισσοτρα χρονια απο τοτε που ειχα να μπω την εξωπορτα της φλουρης απο τοτε που ειπε να μας αφησει και να παει καπου αλλου εκει στον καναπε τον παραδοσιακο οπως ολα σόλα τα Σαντορινια σπιτια,ηρθε λοιπον το πληρωμα του χρονου μαλλον ή η επιθυμια της να ξαναπατησω εκει να δω τον χωρο να νοιωσω ολα οσο ζουσα καθε φορα που περναγα για να την φιλησω και να δω τι κανει....Ακομα και απο την στιγμη που αντικρυσα την εξωπορτα με τα διαγωνια τα ξυλα που θυμιζουν φτιαξιματα μαραγγων που παλευαν με το μερακι και οχι με την τεχνολογια,αρχισαν οι θυμησες.....ολα αρχισαν να ζωντανεουν παλι τα φυτα και τα λουλουδια στην γωνια εξω απο την τουαλετα και απεναντι στον κηπο,η αποθηκη με το μισο γερμενο λουκετο που εκλεινε απο πανω και μεσα της κυρτοι,μπαουλα,μπουκαλια γυαλινα(παλια που να βρεις παιδι μου μπουκαλι γυαλινο μου ελεγε),ενας καναπες και κατι πανερια,απέξω η στερνα στην μεση με το μπλε της το καπακι που ηταν το απαγορευμενο το μηλο για μενα,μην ανεβω και πεσω μεσα μικρος καθως επεζα και στην γωνια το ντουβαρι που εβλεπε τον δρομο τον κεντρικο που για να ψηλωσω και να μπορω να βλεπω εστω και σηκωμενος στις μυτες εφτησα αιμα περιμενοντας τα χρονια να περασουν.....και εκει διπλα η κεντρικη η πορτα με την σιτα απέξω που καθως την ανοιγες εμπαινες στην κουζινα με το πεντρογκαζι την χτιστη καμιναδα και την παγκαδα με το τραπεζι που εκρυβε να μικρο συρταρακι στο μεσω του με τα μαχαιροπιρουνα (για μενα δηλαδη ο απολυτος ηχος οταν ανοιγε σημαινε φαϊ καθοτι και χοντρουλης μικρος) και απενατι μια πιατοθηκη απο εκεινες που εχουν ενα ξυλο στην μεση καθε ραφιου και περνουν ενα ενα πιατο το ενα μετα το αλλο και οχι το ενα πισω απο το αλλο.
Μετα την κουζινα ηταν το σαλονι με τους δυο τους καναπεδες και το μεγαλο το τραπεζι και ενα σκρηνιο που πανω του ειχε ενα γυαλινο σκεπασμα για το ρολοι,ναι το ρολοι το κουρδιστο που καθε βραδυ το κουρδιζε καιτο ξαναβαζε παλι απο κατω απο την θηκη ,παντοτε ειχα την απορια γιατι το κανει,αλλα μαλλον γιατι ηταν κατι σημαντικο για κεινη ή φοβοταν να μην χαλασει,ηταν η πιο ωραια θηκη για μενα πολυ λιτη και απλη ειχε μαλιστα και ενα μπουφε ψηλο διπλα σε ενα καναπε που τα ποτα του δεν ξερω ποσο πεπαλαιομενα ηταν.Τι γαλλικα κρασια και μαλακιες η φλουρη ειχε τα καλυτερα!!!
Τελος ακολουθουσαν οι δυο καμαρες ειχε και 5 παιδια τοτε, το μεσα το δωματιο ηταν η δικια της που μετα την απωλεια του παππου της εμεινε το διπλο κρεβατι και που ευτυχως για μενα ηταν η απολαυση μου ,τα μεσημερια του καλοκαιριου που πεφταμε για υπνο με εβαζε μεσα μεσα στον τοιχο μην πεσει και κατω το παιδι,και γω επλαθα τρελους κοσμους στο μυαλο,ειχε και κατι κουρελουδες με σκιτσα στον τοιχο που ποτε μεχρι σημερα δεν καταλαβα τι απεικονιζαν αλλα μπορουσα καθε φορα να φανταστω και κατι και αν δεν μπορουσα αλλο τις ιστοριες εβγαζα την μυστικη κρυψωνα....τα αυτοκινητακια και τα ανθρωπακια που τα ειχα στοιβαξει στην ακρη του μεταλικου δωκαριου και του τοιχου ,πιστευω η καλυτερη κρυψωνα ever.
Παντα ακομα και μετα απο χρονια τα παιχνιδια ηταν εκει λες και περιμεναν ακομα κατι ...κατι.
Εκεινο ομως που παντα μου αρεσε και περιμενα να δω ηταν το σεντουκι που φυλαγε τα καλα της τα ρουχα για τις κυριακες,γιατην εκκλησιά,ηταν καλοδιπλωμενα,αναμεσα τους ναφθαλινη για τον σκορο, που επρεπε μια μερα πριν να τα βγαλεις να τα τιναξεις και να τα λιασεις εξω για να ξεμυρισουν,για να ειναι ετοιμα για την επομενη μερα και φυσικα το κομπολοι του Παππου που δεν τον προλαβα για να τον θυμαμαι.Παντα ελεγα οτι θα της το ζητησω να το παρω για να εχω κατι που να με συνδεει με το παρελθον με εκεινον,αλλα ποτε δεν ξεστωμησα λεξη δεν ξερω το γιατι.
Εκλεισα λοιπον την πορτα πισω μου,εννοιωσα το στραβωμενο κλειδι το παλιο με το γλωσιδι,που ειχα να το δω και εγω δεν ξερω ποσο και αρχισαν ολα να ξεθοριαζουν καθως εφευγα.......
Οι θυμησες του Φηροστεφανιου δεν μπορουν να αντικατασταθουν με κανενα χωριο και με κανενα σπιτι οσο ωριαο μεγαλο και πλουσιο ειναι,τοτε τουλαχιστον οι ανθρωποι ζουσαν